گفتنى كه در او ذكرى « 1 » نيست ، لغو است . پس خوشا حال كسى كه نظرش عبرت باشد و ساكت شدنش ، فكرت باشد و سخنش ، ذكر الهى باشد و بر گناه خود گِريد و مردم از شرّ او ايمن باشند . « 2 » و در امالى ، از حضرت موسى جعفر ، از آباى كِرام [ خود ] عليهم السلام ، از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت كرده كه آن حضرت به مردى مىگذشت كه سخنان زياد مىگفت . پس بر سر او ايستاد و فرمود كه : اى مرد ! به تحقيق كه تو املاى نوشته به سوى خداوند خود بر حافظين مىكنى ؛ يعنى آنچه تو مىگويى ، ايشان مىنويسند و بر جناب اقدس الهى عرض مىنمايند . پس تكلّم به چيزى بكن كه به كارت « 3 » آيد و بگذار آنچه را كه به كارت « 4 » نمىآيد . « 5 » و در خصال ، از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت كرده كه فرمود : هيچ چيز سزاوارتر از زبان نيست به آن كه در زندان ، بسيار بمانَد . « 6 » و در خصال و ثواب الأعمال ، به سند مرفوع ، روايت كرده كه : زمانى خواهد آمد كه عافيت در آن زمان ، ده جزء باشد : نُه جزء در گوشه گرفتن از مردم و و يك جزء در سكوت . « 7 » و در خصال ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه از پدر خود عليه السلام روايت فرمود كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود كه : سه چيز ، موجب نجات است : يكى ، آن كه زبان خود را نگاه دارى ؛ ديگر ، آن كه بر گناه خود بگِريى ؛ ديگر آن كه از خانهء خود بيرون نيايى . « 8 » و احاديث در فضيلت صَمْت ، بسيار واقع شده و به آنچه مذكور شد ، در اين مقام ، اكتفا مىكنيم . [ فضيلت سخن گفتن در موضعِ سخن ] و امّا سخن گفتن و فضيلت آن در موضع خودش ، پس اخبار در آن باب ، وارد شده و از آن جمله ، شيخ طبرسى رحمه الله در كتاب احتجاج ، از سيّد السّاجدين عليه السلام روايت كرده كه شخصى از آن حضرت پرسيد كه : سخن گفتن و سكوت ، كدام افضل است ؟ فرمود : هر يك از اين دو چيز ، آفتى چند دارد . پس هرگاه كه از آفات « 9 » سالم باشند ، سخن گفتن ، افضل است از سكوت . گفتند : چگونه افضل

--> ( 1 ) . ب : « ذكر » . ( 2 ) . الأمالى ، صدوق ، ص 80 ، ح 47 ؛ المحاسن ، ج 1 ، ص 5 ، ح 10 ؛ ثواب الأعمال ، ص 177 و 178 . ( 3 ) . الف : « كار » . ( 4 ) . الف : « كار » . ( 5 ) . الأمالى ، صدوق ، ص 85 ، ح 53 . ( 6 ) . الخصال ، ص 14 و 15 ، ح 51 . ( 7 ) . الخصال ، ص 437 ، ح 24 ؛ ثواب الأعمال ، ص 178 . ( 8 ) . الخصال ، ص 85 ، ح 13 . ( 9 ) . الف و ب : « آفت » .